Amazing Thailand

.

เรากำลังนั่งอยู่ที่ร้านฮัปโปเตอิ ร้านยะไต้เล็กๆ ที่ขายราเมนเป็นเมนูหลักประจำร้าน ตรงหน้าเราเป็นชามราเมนเปล่าๆ ที่ก่อนหน้านี้เคยเต็มไปด้วยเส้นบะหมี่และน้ำซุป แต่ตอนนี้ทุกสิ่งที่เคยอยู่ในชามได้อันตรธานหายไปเสียแล้ว

.

หายไปในเวลาไม่ถึง 10 นาที !

.

แต่เรายังไม่ได้ลุกไปไหน เพราะตอนนี้เรากำลังถูกรุมสัมภาษณ์

.

ถูกรุมสัมภาษณ์จากคนญี่ปุ่น 4 คนที่อยู่ในร้าน

สองคนแรกเป็นสองเฮียอ้วนเจ้าของร้านที่ทำทงคตสึราเมนแสนอร่อยให้เราได้กินกันเมื่อกี้

.

.

ส่วนอีกสองคนถัดมา เป็นชายหนุ่มกับหญิงสาวที่เป็นลูกค้าเหมือนกับเราและนั่งกินราเมนอยู่ใกล้ๆ กันกับเรา (ก็จะไม่ให้ใกล้กันได้อย่างไร ก็ร้านมันก็มีนั่งอยู่แค่นี้)

.

ชายหนุ่มกับหญิงสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ใกล้กับเพื่อนร่วมทริปผมของผม ถามไถ่โน่นนี่ถึงเรื่องแผนการเดินทางของพวกเรา พร้อมๆ กับการหยอกเย้าเพื่อนร่วมทางทั้งสองคนของผมอย่างสนุกสนาน

.

.

แถมตอนท้ายของการสนทนา ตอนที่เราจะขอถ่ายภาพของทั้งคู่ แกบอกไม่มีปัญหา แถมยังทำให้ทริปสามหนุ่มของพวกเราดูแห้งเหี่ยวขึ้นไปถนัดตา ด้วยการโชว์พาวหอมแก้มสาวที่มาด้วยกัน

.

ขออภัยที่ไม่ลงภาพประกอบช่วงนี้ เพราะเราไม่อยากให้คุณมีอาการเหมือนเรา

.

“อิจฉาวุ้ย !”

.

แต่ก่อนเคยได้ยินว่าคนญี่ปุ่นขี้อาย และไม่ค่อยกล้าที่จะคุยกับชาวต่างชาติ วันนี้ผมเริ่มจะไม่เชื่อละ

 .

กลับมาที่อีกฝั่งหนึ่งที่ผมนั่งอยู่ ใกล้กับสองเฮียอ้วนเจ้าของร้าน พอรู้ว่าเราเป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติ (จากที่ได้ยินเราคุยกันด้วยภาษาแปลกหู) ก็ซักผมใหญ่

โชคดีที่แกพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย เราเลยถามไถ่กันได้โดยไม่ต้องลำบากทอร์คกิ้งดิคดิ้นได้ที่นั่งอยู่ข้างๆ

"มาจากไหน มาทำอะไร มากี่วัน จะไปไหนบ้าง พักอยู่ที่ไหน เคยมาไหม บลา บลา บลา..."

.

ไม่รู้ว่าเฮียอ้วนแกเคยทำงานอยู่ด่านตรวจคนเข้าเมืองมาก่อนหรือเปล่า แต่ละคำถามนี่ เหมือนกับเจ้าหน้าที่ตม. ถามเราไม่มีผิดเพี้ยน ก็กะว่าจะงัดพาสปอร์ตมาโชว์ให้แกดูอยู่เหมือนกัน

และพอรู้ว่าเป็นเราคนไทย แกก็ถามเราด้วยคำถามมาตรฐานสากลทันที

.

“ที่เมืองไทยมีช้างเยอะใช่ไหม ?”

.

เป็นคำถามที่ผมนึกอยู่แล้วว่าต้องโดนถาม ช้างไทยดังขนาดไหนใครๆ ก็รู้จัก ยิ่งคนญี่ปุ่นยิ่งชอบช้างไทยยังกับอะไรดี

เคยรู้จักสาวญี่ปุ่นคนหนึ่ง เธอคลั่งช้างไทยมาก เห็นช้างที่ไหนเป็นไม่ได้ กรี๊ดยังกะสาวไทยเห็นเคน ธีรเดชลืมรูดซิปยังไงยังงั้น

.

ผมตอบแกว่าที่เมืองไทยมีช้างเยอะมาก จนบางทีอาจจะเยอะเกินไป คนไทยก็เลยไม่ค่อยจะใส่ใจเท่าไหร่ สำหรับคนญี่ปุ่น ถ้าอยากจะดูช้าง อาจจะต้องไปดูที่สวนสัตว์ ซึ่งก็ใช่ว่าจะมีอยู่ทุกสวนสัตว์ (ผมเคยไปมาหลายสวนสัตว์ในญี่ปุ่นอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ยักกะเห็นช้าง แต่ก็เคยได้ยินว่ามี) แต่ที่เมืองไทยไม่ต้องถ่อไปถึงสวนสัตว์ก็เจอช้างได้

 .

ที่ญี่ปุ่นอาจจะมีแต่หมาข้างถนน แมวข้างถนน

.

.

แต่ที่เมืองไทยมีช้างข้างถนน !

 .

บางทีเดินๆ อยู่ก็เจอช้าง

บางทีนั่งกินจิ้มจุ่มอยู่ก็เจอช้าง

 .

“สุโก้ยยยยยยยยยยยยยยยยย !”

 .

เฮียอ้วนแกแสดงทีท่าตกใจ เสมือนหนึ่งว่าเมืองไทยมันช่าง Amazing Thailand เสียนี่กระไร อิจฉาคนไทยได้อยู่ใกล้ชิดกับช้างได้มากขนาดนั้น

.

ผมไม่แปลกใจเลยที่เฮียอ้วน หรือคนญี่ปุ่นคนอื่น หรือชาวต่างชาติคนไหนก็ตามที จะแปลกใจที่ได้ยินได้ฟังอะไรแบบนี้ และก็จะไม่แปลกใจเลยถ้าจะมีนักท่องเที่ยวคนไหนสักคนอยากจะมาเมืองไทย เพียงเหตุผลว่าแค่อยากจะมาดูช้างข้างถนนในระยะประชิด

.

ในโลกนี้จะมีสักกี่ประเทศกันเชียว ที่ปล่อยให้ช้างมาเดินเผ่นผ่านในเมืองได้

.

มาให้เราสัมผัสได้อย่างใกล้ชิด มาให้เราลูบหัวหัวลูบหาง ให้อาหารถึงงวงถึงงากันได้ขนาดนี้ แค่นั่งกินจิ้มจุ่มอยู่ดีๆ ก็มีช้างมาประเคนให้ถึงที่

.

หรือถ้าโชคดีหน่อย เราก็อาจจะได้สัมผัสกับความ Amazing ของช้างไทยได้มากกว่านี้

.

อาจจะได้สัมผัสกับช้างตกมันแบบสดๆ !

 .

.

โชคดีเหลือเกินว่า ผมยังไม่โชคดีขนาดนั้น